Polacy się doczekali. TSUE rozstrzygnął ws. stawki WIBOR. To pierwszy taki wyrok

Pierwszy wyrok TSUE o WIBOR-ze

12 lutego 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał długo oczekiwane orzeczenie w sprawie kredytów hipotecznych opartych na wskaźniku referencyjnym WIBOR (sygn. C-471/24). To pierwsze rozstrzygnięcie TSUE dotyczące tego mechanizmu oprocentowania, co czyni je potencjalnie kluczowym dla tysięcy kredytobiorców w Polsce. 

Wyrok dotyczył odpowiedzi na cztery pytania prejudycjalne zadane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie w związku ze sporem pomiędzy kredytobiorcą a bankiem PKO BP. Choć Trybunał nie odpowiedział jednoznacznie na wszystkie kwestie, to określił istotne granice interpretacyjne dotyczące obowiązków informacyjnych banków oraz możliwości kwestionowania umów kredytowych opartych o WIBOR.

TSUE o zmiennym oprocentowaniu. Jakie standardy wskazał Trybunał?

W kluczowej części wyroku TSUE stwierdził, że sam fakt zastosowania w umowie kredytowej zmiennej stopy procentowej opartej na wskaźniku referencyjnym takim jak WIBOR nie jest podstawą do uznania umowy za nieuczciwą. Trybunał uznał, że wymóg przejrzystości wynikający z dyrektywy o nieuczciwych warunkach konsumenckich (Dyrektywa 93/13) nie nakłada na banki szczególnych obowiązków informacyjnych dotyczących metodologii ustalania wskaźnika WIBOR. Oznacza to, że banki nie muszą szczegółowo tłumaczyć klientom zasad obliczania WIBOR-u oraz tego, jak powstaje jego wartość.

Trybunał podkreślił jednak, że ważne są inne obowiązki informacyjne nałożone na kredytodawców. Bank musi dostarczyć klientowi indywidualizowane informacje przed zawarciem umowy, które pozwalają na porównanie oferty z innymi dostępnymi na rynku oraz zrozumienie ryzyka związanego ze zmienną stopą procentową. Chodzi m.in. o przekazanie klientowi informacji o możliwych skutkach zmian WIBOR-u dla wysokości rat i RRSO oraz przedstawienie symulacji scenariuszy wzrostu stopy procentowej.

Orzeczenie TSUE wskazuje, że to realizacja obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorcy będzie kluczowa przy ocenie ważności umowy kredytowej, a nie sama metoda ustalania WIBOR-u. Jeśli bank spełni te obowiązki, zastosowanie WIBOR-u jako wskaźnika referencyjnego nie będzie samo w sobie podstawą do podważania umowy.

Spór kredytobiorcy z bankiem jako punkt wyjścia do decyzji TSUE. W tle ponad ogromna kwota

Wyrok TSUE zapadł w sprawie dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego w 2019 r. na kwotę blisko 414 tys. zł, opartego na stawce WIBOR 6M powiększonej o marżę banku. W sierpniu 2022 r., po znacznym wzroście wskaźników referencyjnych spowodowanym podwyżkami stóp procentowych, oprocentowanie tego kredytu osiągnęło ok. 9%. Kredytobiorca twierdził, że bank nie przedstawił wyczerpujących i zrozumiałych informacji o ryzyku zmiennego oprocentowania oraz o mechanizmie ustalania WIBOR-u, a w konsekwencji naruszył jego prawa konsumenta.

TSUE uznał jednak, że brak szczegółowych informacji o metodologii ustalania WIBOR-u nie przesądza o nieuczciwości klauzuli, o ile kredytodawca spełnił inne wymagane obowiązki informacyjne. Trybunał wskazał również, że klauzula opartego na wskaźniku zgodnym z rozporządzeniem BMR (obowiązującym od 2018 r.) nie jest z zasady nierównoważna i nieuczciwa tylko z tego powodu, że dotyczy zmiennej stopy procentowej.

Reakcje z rynku są różne - największe instytucje bankowe w Polsce, w tym PKO BP, podkreślają, że wyrok potwierdza legalność stosowania WIBOR-u oraz nie daje podstaw do masowego unieważniania umów kredytowych, bo nie kwestionuje samego wskaźnika referencyjnego. Jednocześnie sądy krajowe nadal będą mogły badać, czy dany bank rzetelnie wywiązał się z obowiązku informacyjnego wobec klienta.