Fiskus upomni się o swoje. Starając się o zmianę terminu zapłaty podatku, należy pamiętać o opłacie prolongacyjnej

Ważne powody

Zdarzają się jednak rozmaite sytuacje, kiedy uregulowanie tej należności na rzecz fiskusa, czyli opłacenie złożonego wcześniej zeznania podatkowego, nie jest możliwe. Powodem może być na przykład ciężka choroba, wypadek, tragiczne zdarzenie losowe czy katastrofa.

Niestety poza jednostkowymi przypadkami generalnie nie zwalniają one nikogo z obowiązku opłacenia zeznania podatkowego. W takiej sytuacji każdy może jednak, jak przekonują doradcy podatkowi, ubiegać się w urzędzie skarbowym, w którym opłaca należności skarbowe o odroczenie terminu zapłaty, przesunięcie jej w czasie lub rozłożenie całości na łatwiejsze do zapłacenia raty.

Rekompensowanie straty

Po stronie urzędu skarbowego powstaje jednak wtedy strata, bo taka zaległa płatność jest nieoprocentowana, nie przynosi dochodu, jaki mogłaby uzyskać na przykład na lokacie bankowej. Odsetki za zwłokę obowiązują bowiem jedynie do momentu przyznania podatnikowi prawa do rozłożenia należności głównej na raty lub odroczenia terminu zapłaty podatku. Potem już nie.   

Aby zrekompensować sobie, a w zasadzie budżetowi Państwa, stratę urząd skarbowy będzie oczekiwał zapłacenia tzw. opłaty prolongacyjnej, czyli należności za prolongowanie terminu płatności podatku. Jej wysokość zależy zarówno od wartości przeterminowanego zobowiązania podatkowego, okresu prolongaty (w dniach), oraz aktualnego wskaźnika równego tzw. obniżonej stawce odsetek budżetowych (obecnie 4 proc.).

Podatnik nie musi jednak liczyć jej samemu. Informacja o konkretnej wartości opłaty prolongacyjnej powinna znajdować się w decyzji urzędu w sprawie odroczenia zapłaty podatku lub rozłożenia jej na raty.