Ukryte opłaty w cenach gazu? Sprawdź, za co naprawdę płacisz

Cena gazu to tylko fragment rachunku

Najczęstszy błąd popełniany przez odbiorców polega na utożsamianiu ceny gazu z końcową kwotą do zapłaty. Tymczasem cena paliwa jest tylko jednym z elementów faktury. Wielu odbiorców koncentruje się właśnie na tej pozycji, pomijając inne składniki, które mają realny i często większy wpływ na wysokość rachunku.

Poza ceną samego gazu na fakturze pojawiają się opłaty dystrybucyjne, pobierane za korzystanie z sieci gazowej. Składają się one z części stałej oraz zmiennej i są naliczane nawet wtedy, gdy zużycie paliwa jest niewielkie. Oznacza to, że część kosztów ponoszona jest niezależnie od faktycznego poboru gazu.

Kolejnym elementem są opłaty abonamentowe i handlowe, związane z obsługą umowy, rozliczeniami oraz wystawianiem faktur. Ich wysokość zależy od oferty konkretnego sprzedawcy i często nie jest eksponowana w przekazach reklamowych, które skupiają się głównie na cenie paliwa.

Do tego dochodzą podatki i daniny publiczne, w tym VAT oraz akcyza. Są one naliczane od całej wartości rachunku, a nie wyłącznie od ceny gazu jako surowca. W efekcie nawet niewielkie zmiany stawek podatkowych mają wpływ na końcową kwotę do zapłaty.

W praktyce oznacza to, że nawet wyraźna obniżka ceny gazu nie musi przełożyć się na zauważalny spadek rachunku, jeśli pozostałe składniki pozostają bez zmian. To właśnie suma tych elementów sprawia, że końcowa kwota na fakturze bywa znacznie wyższa, niż sugerowałaby sama cena paliwa, i staje się źródłem największego rozczarowania odbiorców.

Dwie obniżki, jeden efekt. Dlaczego rachunek się nie zmienia?

Prezes URE zatwierdził w ostatnim czasie dwie decyzje, które na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak dobra wiadomość dla odbiorców gazu. Po pierwsze, obniżona została taryfa dystrybucyjna dla Polskiej Spółki Gazownictwa – stawki za dystrybucję spadły średnio o około 1,7 proc. rok do roku. Po drugie, zatwierdzono również nową taryfę sprzedażową dla gospodarstw domowych, w której cena gazu jako paliwa została obniżona do 204,26 zł za megawatogodzinę i obowiązuje do końca czerwca 2026 roku.

W praktyce obie te decyzje dotyczą jednak dwóch różnych elementów rachunku. Taryfa dystrybucyjna obejmuje wyłącznie koszt transportu gazu i utrzymania sieci, natomiast taryfa sprzedażowa dotyczy samej ceny surowca. Żadna z nich nie obejmuje opłat handlowych ani podatków, które również składają się na końcową kwotę widoczną na fakturze.

To właśnie dlatego obniżki zatwierdzane przez regulatora nie muszą automatycznie oznaczać niższych rachunków. Pozostałe składniki – takie jak opłaty stałe, abonament czy podatki – nie są korygowane równolegle z ceną paliwa lub dystrybucji. W efekcie dla wielu gospodarstw domowych końcowa kwota do zapłaty pozostaje na podobnym poziomie, mimo realnych obniżek poszczególnych taryf.

Dlaczego dwa podobne domy płacą zupełnie inne rachunki

Coraz większe znaczenie w rachunkach za gaz mają grupy taryfowe, do których przypisywani są odbiorcy indywidualni. Decyduje o nich przede wszystkim roczne zużycie paliwa oraz sposób korzystania z gazu – inaczej rozliczane są gospodarstwa używające gazu wyłącznie do gotowania, inaczej te, które ogrzewają nim dom lub mieszkanie. W praktyce oznacza to, że odbiorcy trafiają do różnych grup, takich jak W-1, W-2 czy W-3, a każda z nich ma inną strukturę opłat stałych i zmiennych.

Im wyższa grupa taryfowa, tym większy udział w rachunku mają opłaty stałe, niezależne od bieżącego zużycia. Dla części gospodarstw oznacza to, że nawet przy oszczędzaniu gazu lub cieplejszym sezonie grzewczym rachunki nie spadają proporcjonalnie. Dwie rodziny płacące podobną cenę za metr sześcienny gazu mogą więc otrzymywać zupełnie różne faktury końcowe, wyłącznie z powodu przynależności do innej grupy taryfowej. To jeden z kluczowych powodów, dla których informacje o obniżkach cen paliwa lub decyzjach regulatora nie zawsze przekładają się na realnie odczuwalne zmiany w domowym budżecie.