Zimą Polacy chcą tak zaoszczędzić na potęgę. Nawet pół tys. zł kary za zimne kaloryfery

Sezon grzewczy w pełni

Sezon grzewczy w pełni, a wraz z nim powraca temat, który w niejednej wspólnocie mieszkaniowej czy spółdzielni potrafi wywołać prawdziwą burzę. Mowa o zjawisku, które potocznie, choć dość brutalnie, nazywane jest „pasożytnictwem cieplnym”. Mechanizm jest banalnie prosty: jeden z lokatorów zakręca swoje kaloryfery całkowicie, licząc na to, że temperatura w jego cztery kąty przeniknie przez ściany od sąsiadów, którzy grzeją na pełnych obrotach. W efekcie taka osoba cieszy się akceptowalnym ciepłem, płacąc jedynie ułamek kosztów stałych, podczas gdy osoby mieszkające obok, nad nim czy pod nim, muszą „dopalać” swoje grzejniki, by skompensować straty energii uciekającej do wychłodzonego lokalu.

Dla wielu „oszczędnych” jest to genialna strategia na przetrwanie drożyzny, jednak rzeczywistość prawna i techniczna zaczyna wystawiać im słony rachunek. Takie zachowanie nie tylko psuje relacje międzyludzkie, ale przede wszystkim uderza w strukturę budynku. Wychłodzone ściany to prosta droga do powstawania wilgoci i niebezpiecznego dla zdrowia grzyba, a sama instalacja grzewcza w bloku nie jest zaprojektowana do pracy w trybie „wysp ciepła” przedzielonych lodowatymi pustostanami. To sprawia, że zarządcy nieruchomości coraz częściej mówią „dość” i wprowadzają mechanizmy, które mają sprawić, by koszt za ogrzewanie sprawiedliwie dzielił się między wszystkich użytkowników systemu.

Prawo do ciepła kontra obowiązek współdzielenia kosztów

Wiele osób zapomina, że mieszkanie w bloku to nie tylko przywilej własności, ale też specyficzna umowa społeczna. System centralnego ogrzewania jest jednym organizmem, a opłaty za niego dzielą się na koszty zmienne (to, co faktycznie zużyjemy według licznika) oraz koszty stałe. Te drugie obejmują m.in. utrzymanie infrastruktury czy ogrzewanie klatek schodowych. Problem pojawia się w momencie, gdy „sprytny” lokator chce płacić tylko minimum, podczas gdy fizyka nie daje się oszukać – ciepło zawsze przepływa tam, gdzie jest chłodniej.

Aby ukrócić ten proceder, coraz więcej spółdzielni decyduje się na wprowadzenie tzw. opłaty za zakręcone grzejniki. Nie jest to żadna fanaberia prezesów, a próba ratowania domowych budżetów uczciwych mieszkańców. Wprowadza się limity zużycia minimalnego lub stosuje specjalne współczynniki wyrównawcze. Chodzi o to, by system rozliczeń brał pod uwagę położenie lokalu w bryle budynku. Mieszkanie szczytowe zawsze będzie potrzebowało więcej energii niż to w środku, otoczone z każdej strony „grzejącymi” sąsiadami. Bez odpowiedniej korekty, osoby mieszkające w narożnikach bloku stają się sponsorami komfortu termicznego tych, którzy mogą sobie pozwolić na skręcenie termostatu do zera.

Pół tysiąca złotych kary za zimne kaloryfery?

Kluczowe informacje dla wszystkich amatorów ekstremalnego oszczędzania są bezlitosne: unikanie ogrzewania własnego mieszkania może kosztować nawet 500 zł dodatkowej opłaty. Jak to możliwe? Zarządcy nieruchomości coraz częściej korzystają z przepisów, które pozwalają nałożyć ryczałtowe stawki na osoby, u których wykazano rażąco niskie zużycie, sugerujące właśnie „pasożytnictwo cieplne”. W niektórych przypadkach, gdy lokatorzy celowo unikają odczytów lub manipulują przy podzielnikach, kary te mogą być jeszcze wyższe i naliczane według maksymalnych stawek przewidzianych dla danego budynku.

Zasada jest jasna: jeśli Twój licznik wskazuje zero, a w mieszkaniu utrzymuje się temperatura pozwalająca na normalne funkcjonowanie, oznacza to, że kradniesz energię od sąsiada. Nowoczesne systemy rozliczeń potrafią to bardzo precyzyjnie wyłapać. Eksperci podkreślają, że wprowadzenie minimalnej temperatury, jaką należy utrzymywać w lokalu (często określanej na poziomie 16 stopni Celsjusza), jest w pełni zgodne z prawem budowlanym. Ma to chronić nieruchomość przed degradacją i zapewniać sprawiedliwość społeczną. Dlatego zanim następnym razem skręcisz gałkę grzejnika do oporu, zastanów się, czy pozorna oszczędność nie wróci do Ciebie w formie wysokiej dopłaty przy rozliczeniu sezonu. System „wszyscy płacimy za wszystkich” w blokowiskach staje się faktem, a darmowe grzanie od sąsiada przechodzi do historii jako kosztowny błąd.