Więcej niż 2580 zł w skali roku. Osobom z tymi schorzeniami należy się specjalny zasiłek

Jaki jest cel zasiłku pielęgnacyjnego?

Zasiłek pielęgnacyjny stanowi jedno z kluczowych świadczeń rodzinnych w polskim systemie prawnym, a jego przyznawanie reguluje ustawa o świadczeniach rodzinnych, co znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądowych. Świadczenie to ma charakter wsparcia finansowego, które ma na celu częściowe pokrycie kosztów związanych z codzienną opieką nad osobą niezdolną do samodzielnego funkcjonowania. Dotyczy to zarówno osób z ograniczeniami fizycznymi, jak i intelektualnymi, które wymagają pomocy innej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych, takich jak higiena, przygotowanie posiłków czy poruszanie się.

Zasiłek pielęgnacyjny jest istotnym instrumentem wyrównywania szans i zmniejszania obciążeń finansowych rodzin oraz opiekunów osób niepełnosprawnych. Dzięki niemu możliwe jest częściowe zrekompensowanie dodatkowych wydatków, które powstają w związku z zapewnieniem odpowiedniej opieki i wsparcia dla osób wymagających pomocy, co w praktyce zwiększa ich szansę na godne i bezpieczne życie. Ponadto świadczenie to nie tylko aspekt materialny - jego przyznanie uznawane jest także za formę społecznego uznania dla trudnej i wymagającej pracy opiekunów.

Zasiłek bez waloryzacji. Kto może się ubiegać o dodatkowe pieniądze?

Przez ostatnie lata kwota zasiłku pielęgnacyjnego nie ulegała zmianom. Co trzy lata przeprowadzana jest jej weryfikacja, nie waloryzacja, ponieważ nie jest to to samo. W roku 2026 zasiłek wynosi 215,84 zł miesięcznie. O wsparcie mogą starać się przede wszystkim dzieci z niepełnosprawnościami, jednak przysługuje ono także osobom dorosłym w określonych przypadkach: osobom powyżej 16. roku życia ze znacznym stopniem niepełnosprawności, osobom powyżej 16. roku życia z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, jeśli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia, a także osobom, które ukończyły 75 lat. 

Pomoc przysługuje również pacjentom z chorobami uniemożliwiającymi samodzielne funkcjonowanie. Wśród wskazanych jednostek chorobowych wymienia się między innymi niepełnosprawność intelektualną, zaburzenia psychiczne takie jak schizofrenia czy otępienie, a także poważne schorzenia narządów słuchu, mowy i głosu. Warto podkreślić, że o dodatek pielęgnacyjny mogą ubiegać się także osoby cierpiące na depresję, jednak sama diagnoza nie wystarczy. Konieczne jest, aby organ orzeczniczy stwierdził, że choroba w znacznym stopniu utrudnia codzienne życie.

Uprawnienia mogą również wynikać z zaawansowanych chorób endokrynologicznych, hematologicznych oraz immunologicznych, o ile realnie ograniczają one zdolność do wykonywania codziennych czynności. 

Istnieją jednak konkretne sytuacje, w których zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje. Mowa o sytuacji, gdy dana osoba pobiera już dodatek pielęgnacyjny lub przebywa w instytucji zapewniającej nieodpłatne, całodobowe utrzymanie. Świadczenie nie jest przyznawane także w przypadku, gdy członkowi rodziny przysługuje za granicą odpowiednik tego wsparcia, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Należy pamiętać, że samo wystąpienie danej jednostki chorobowej nie gwarantuje automatycznie przyznania środków, gdyż kluczowa jest indywidualna ocena stopnia samodzielności pacjenta.

Procedura składania wniosku o zasiłek pielęgnacyjny - jakie dokumenty są potrzebne?

Aby uzyskać zasiłek pielęgnacyjny, należy najpierw upewnić się, że osoba, której świadczenie ma przysługiwać, spełnia wymagane warunki. Orzeczenia wydawane są przez powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a w niektórych przypadkach równoważne dokumenty mogą wystawić ZUS lub KRUS.

Kolejnym krokiem jest przygotowanie dokumentów niezbędnych do złożenia wniosku. Należy wypełnić formularz wniosku o zasiłek pielęgnacyjny oraz dołączyć dokument tożsamości, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności osoby, której dotyczy świadczenie, a w razie potrzeby także dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania w Polsce. Jeśli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, konieczne jest dołączenie dokumentu potwierdzającego opiekę prawną. W przypadku cudzoziemców wymagane są dodatkowo karta pobytu lub zezwolenie na pobyt. Urząd może również poprosić o dodatkowe dokumenty, np. potwierdzenie pokrewieństwa lub inne zaświadczenia medyczne.

Wniosek można złożyć osobiście w urzędzie miasta lub gminy, pocztą, a w wielu przypadkach również elektronicznie za pośrednictwem portalu e‑PUAP lub systemu Emp@tia. Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku jest urząd zgodny z miejscem zamieszkania osoby składającej wniosek. Decyzja wydawana jest zwykle w ciągu miesiąca od złożenia kompletnego wniosku, a w bardziej skomplikowanych sprawach termin ten może wynieść do dwóch miesięcy. Jeśli wniosek jest niekompletny, urząd wzywa do uzupełnienia braków; w przeciwnym razie sprawa może zostać umorzona.

Po otrzymaniu decyzji dodatniego rozpatrzenia wniosku zasiłek jest wypłacany na wskazane konto bankowe lub do kasy urzędu. W przypadku decyzji odmownej przysługuje prawo do odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ciągu 14 dni od doręczenia decyzji. Warto pamiętać, że wniosek o zasiłek można złożyć w dowolnym momencie, a jeśli zostanie on złożony w ciągu trzech miesięcy od wydania orzeczenia, świadczenie będzie przysługiwało od miesiąca złożenia wniosku lub od momentu wydania orzeczenia.