Tyle trzeba zarabiać, by dostać 7 tys. zł emerytury z ZUS. Można się zdziwić

Dla wielu Polaków system emerytalny oparty na filarze państwowym jest niczym czarna skrzynka. Złożona wypłata uzależnia wysokość świadczenia od zgromadzonego kapitału, który co roku podlega waloryzacji, czyli wskaźnikowi podnoszącemu wartość zgromadzonych składek o poziom inflacji i wzrost płac.

Trudne warunki dla przyszłych emerytów

Do tego dochodzą środki zarejestrowane na subkoncie oraz wskaźnik średniego dalszego trwania życia, ogłaszany cyklicznie przez Główny Urząd Statystyczny. System zdefiniowanej składki jest bezwzględnie matematyczny.

Premia przypada wyłącznie tym, którzy zasilają konto wysokimi wpłatami przez dziesięciolecia. Ile obecnie wynosi zgromadzona poduszka finansowa przeciętnego pracownika?

Przyjmując za punkt wyjścia dla dzisiejszego 40-latka kapitał na poziomie 100 tys. zł, wyraźnie widać, że start z pułapu minimalnego nie daje większych nadziei na wysokie przelewy w przyszłości.

Liczy się każdy rok odprowadzania zaliczek, a wskaźniki gospodarcze pokazują jednoznaczną zależność między obecnym poziomem pensji a ostateczną wypłatą z państwowej kasy. Analizując przypadek mężczyzny, który planuje zakończyć aktywność zawodową w wieku 65 lat, wyliczenia skłaniają do refleksji.

Ile trzeba zarabiać, żeby dostać 7 tys. emerytury?

Aby osiągnąć pułap świadczenia na poziomie niemal 7 tys. zł (dokładnie 6980 zł), konieczne jest uzyskiwanie dochodu w wysokości około 14,5 tys. zł brutto miesięcznie. To kwota stanowiąca aż 165 proc. obecnego przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.

Zgromadzenie tak pokaźnego kapitału wymaga ciągłości zatrudnienia oraz unikania przerw w opłacaniu składki emerytalnej, czyli części wynagrodzenia przekazywanej bezpośrednio do państwowego systemu ubezpieczeń.

Zaledwie ułamek społeczeństwa osiąga taki poziom przychodów przed pięćdziesiątką. Podatnicy rzadko zdają sobie sprawę, jak potężne luki powstają w momencie przejściowego bezrobocia lub pracy na umowach nieskładkowanych.

Każdy miesiąc bez wpłaty znacząco obniża prognozę, a goniąca inflacja wymaga ciągłego podnoszenia nominalnych zarobków. Czy przeciętna płaca pozwoli zatem na zachowanie dotychczasowego standardu życia po przejściu w stan spoczynku?

Niestety, wskaźnik zastąpienia dla współczesnych pracowników powoli spada, wywierając presję na kadry zarządcze oraz specjalistów wysokiego szczebla. Sytuacja kobiet w państwowym systemie świadczeń prezentuje się znacznie trudniej, ujawniając głęboką dysproporcję płciową.

Zobacz też: Wtedy najlepiej przejść na emeryturę. Te terminy wypadają najkorzystniej

Emerytalna sytuacja kobiet wciąż trudniejsza

Jeśli 40-letnia pracownica zamierza uzyskać zbliżoną kwotę, jej obecne zarobki muszą sięgać aż 22 tys. zł brutto.

Mówimy tu o kwocie równej niemal 250 proc. średniej krajowej. Co najciekawsze, nawet przy pensji wyższej o 7,5 tys. zł od mężczyzny, jej prognozowane świadczenie wyniesie 6520 zł, czyli będzie o 460 zł niższe.

Dlaczego system działa tak niekorzystnie dla kobiet? Kluczem jest powszechny wiek emerytalny ustawiony na poziomie 60 lat. Oznacza to aż o pięć lat krótszy okres odprowadzania składek do ZUS.

Jednocześnie tablice średniego dalszego trwania życia GUS dzielą zebrany kapitał przez większą liczbę miesięcy ze względu na statystycznie dłuższą żywotność Polek. 

Rozwiązaniem pozwalającym zniwelować tę lukę staje się dobrowolna partycypacja w III filarze, obejmująca Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK), Indywidualne Konta Emerytalne (IKE) oraz Indywidualne Konta Zabezpieczenia Emerytalnego (IKZE).

Dodatkowo decyzja o kontynuowaniu pracy tylko o rok dłużej po osiągnięciu wieku emerytalnego potrafi podnieść miesięczną wypłatę o 10-15 proc. Podjęcie odpowiednich kroków oszczędnościowych już dziś jest jedyną drogą do stabilności na starość.