Tyle "na rękę" zarabia salowa w polskim szpitalu. Kwota zaskakuje, nie tego można się spodziewać

Liczne wymagania w pracy salowej

Wbrew powszechnemu, często krzywdzącemu przekonaniu, zakres obowiązków salowej wykracza daleko poza proste operowanie mopem czy opróżnianie koszy na śmieci. To stanowisko wymagające nie tylko dużej sprawności fizycznej, ale i specyficznych predyspozycji psychicznych.

W ogłoszeniach o pracę, jak choćby tych publikowanych przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 4 w Bytomiu, obok wymogu dokładności i punktualności, pojawia się kluczowy punkt: odporność na widok krwi i trudne sytuacje medyczne. Salowe są bowiem integralną częścią zespołu – pomagają przy transporcie pacjentów na badania, asystują przy toalecie chorych leżących czy przygotowują sale operacyjne do kolejnych zabiegów, co wymaga ścisłego przestrzegania rygorystycznych procedur sanitarnych.

Praca w takim środowisku oznacza stały kontakt z patogenami i chemicznymi środkami dezynfekującymi, co obciąża organizm. Od kandydatów wymaga się posiadania aktualnej książeczki sanitarno-epidemiologicznej oraz często zaświadczenia o niekaralności, co podkreśla odpowiedzialność, jaka spoczywa na osobach mających dostęp do oddziałów szpitalnych.

Mimo tak szerokiego wachlarza wymagań, zawód ten pozostaje jedną z najniżej opłacanych profesji w sektorze medycznym, co rodzi pytania o adekwatność wynagrodzenia do wysiłku i ryzyka zawodowego.

Ile zarabiają salowe w Polsce?

Analizując konkretne kwoty, jakie salowa otrzymuje „na rękę”, widać wyraźny podział rynku. Osoby zatrudnione na umowę o pracę bezpośrednio przez szpitale mogą liczyć na stabilność i dodatki stażowe, jednak ich wynagrodzenie podstawowe rzadko imponuje. Według danych przytaczanych przez „Fakt”, w placówkach publicznych stawka brutto wynosi obecnie 5318,12 złotych, co po odliczeniu składek i podatku daje kwotę około 3955 złotych netto.

To poziom bliski ustawowej płacy minimalnej, choć dodatki za pracę w niedziele, święta czy godziny nocne mogą nieco podnieść tę finalną wypłatę. Zupełnie inaczej prezentuje się sytuacja w sektorze prywatnym, gdzie szpitale coraz częściej korzystają z outsourcingu, czyli wynajmowania firm zewnętrznych do utrzymania czystości.

Giganci tacy jak Impel oferują najczęściej zatrudnienie w oparciu o umowy cywilnoprawne (umowa zlecenie), gdzie stawki godzinowe oscylują w granicach 31,40–31,50 złotych brutto. Choć na pierwszy rzut oka kwoty te wydają się porównywalne, brak ochrony wynikającej z Kodeksu pracy sprawia, że pracownicy są znacznie bardziej narażeni na elastyczne, a czasem wręcz wycieńczające grafiki. W tym modelu nie obowiązują sztywne normy czasu pracy, co dla wielu osób staje się pułapką nadgodzin.

Zobacz też: Liczba L4 z kodem C rośnie na potęgę. Jedna litera odsłania niewygodną prawdę

Salowe muszą walczyć o należne pieniądze

Najciemniejszą stroną pracy salowych, szczególnie tych zatrudnionych przez podmioty zewnętrzne, jest kwestia rozliczania dodatkowego czasu pracy. „Gazeta Wyborcza” nagłośniła historię pracownicy jednej z wrocławskich klinik, która miesięcznie wyrabiała od 180 do nawet 220 godzin. W relacji kobiety pojawia się drastyczny obraz wyzysku: brak dodatkowych płatności za niedziele i święta oraz rażąco niskie rekompensaty za nadpracowany czas.

W opisanym przypadku za 100 godzin nadliczbowych salowa otrzymała zaledwie 105 złotych premii, co w praktyce oznaczało stawkę niewiele przekraczającą złotówkę za godzinę dodatkowego wysiłku. Przedstawiciele firm outsourcingowych, pytani o takie praktyki, zazwyczaj zasłaniają się wewnętrznymi regulaminami i równoważnym systemem czasu pracy.

Nie było żadnych niedziel płaconych, świąt i tak dalej. Jak się upomniałam o moje 100 nadgodzin, kierowniczka postanowiła, że dadzą mi premię 105 zł. Za 100 nadgodzin – relacjonowała dla "Gazety Wyborczej" salowa.

W takim systemie pracodawca ma prawo wydłużyć dobowy wymiar pracy w zamian za krótszy czas pracy w innym dniu lub dni wolne, co często jest wykorzystywane do unikania wypłat za nadgodziny. Dla pracowników fizycznych, których budżety domowe są napięte do granic możliwości, brak jasnych zasad rozliczania świąt i nocy staje się formą systemowej niesprawiedliwości.

Choć płace w sektorze medycznym rosną, salowe wciąż muszą walczyć o to, by ich ciężka, często niewidoczna praca była traktowana z należytym szacunkiem finansowym, a nie jedynie jako kosztowa pozycja w tabeli Excela zarządu szpitala.