Przekroczysz ten próg i stracisz ulgę na dziecko. Wielu rodziców dowiaduje się za późno

Rozliczenie roczne podatku dochodowego. Co z ulgą na dziecko?

Wiosna to w polskich domach czas wielkiego liczenia, kiedy to rodzice z nadzieją zaglądają w swoje dokumenty podatkowe, licząc na zwrot, który pozwoli na sfinansowanie wakacji czy remontu pokoju dziecięcego. System wsparcia prorodzinnego w Polsce, choć na pierwszy rzut oka wydaje się przejrzysty, skrywa w sobie mechanizmy, które potrafią zaskoczyć nawet najbardziej skrupulatnych podatników. 

Wielu z nas przyzwyczaiło się do myśli, że posiadanie dziecka automatycznie otwiera drzwi do ulg, zapominając, że diabeł tkwi w szczegółach, a konkretnie w progach dochodowych. To właśnie te "magiczne granice” decydują o tym, czy państwo uzna naszą sytuację finansową za wymagającą wsparcia, czy też stwierdzi, że zarabiamy zbyt wiele, by korzystać z przywilejów. Sytuacja ta staje się szczególnie napięta w dobie rosnących wynagrodzeń, gdzie awans lub premia mogą paradoksalnie stać się finansowym strzałem w kolano przy końcowym rozliczeniu z fiskusem.

Z tej ulgi rodzice korzystają bardzo często

Kluczem do zrozumienia, czy ulga nam przysługuje, jest liczba posiadanych dzieci oraz status cywilny opiekunów. Największą czujność muszą zachować rodzice wychowujący tylko jednego potomka. To właśnie w ich przypadku państwo wprowadziło ścisłe limity, których przekroczenie oznacza bezpowrotną utratę możliwości odliczenia. Małżeństwa, które wspólnie sprawują pieczę nad jedynakiem, mogą spać spokojnie tylko wtedy, gdy ich łączny roczny przychód nie przekroczył kwoty 112 tys. zł brutto.

Taki sam pułap – 112 tys. zł – obowiązuje osoby, które samotnie wychowują dziecko, przy czym w tym scenariuszu pod uwagę bierze się wyłącznie ich własny dochód. Jeszcze inaczej sytuacja wygląda w przypadku rodziców, którzy nie pozostawali w związku małżeńskim przez choćby część roku podatkowego. Dla tej grupy ustawodawca przewidział znacznie węższą ścieżkę – ich roczny dochód nie może być wyższy niż 56 tys. zł. To istotne rozróżnienie często budzi kontrowersje, ponieważ „dziura budżetowa” w portfelu po utracie ulgi bywa odczuwalna.

Zupełnie inny komfort mają rodzice dwójki lub większej liczby pociech. W ich przypadku mechanizm limitów dochodowych zostaje całkowicie wyłączony – niezależnie od tego, czy zarabiają kwoty minimalne, czy cieszą się luksusowymi apanażami, zachowują pełne prawo do preferencji podatkowej na każde dziecko.

Lepiej się pilnować, drobny błąd może nieść konsekwencje

Jeśli już ustalimy, że mieścimy się w widełkach finansowych lub posiadamy liczną gromadkę, warto przyjrzeć się konkretnym stawkom, jakie oferuje polski system podatkowy. Ulga działa na zasadzie bezpośredniego pomniejszenia podatku, co w praktyce oznacza albo mniejszą niedopłatę, albo wyczekiwany przez wielu przelew od państwa.

Na pierwsze oraz drugie dziecko rodzice mogą odliczyć po 1 112,04 zł rocznie. Sytuacja staje się bardziej korzystna przy trzecim potomku, gdzie kwota odliczenia wzrasta do 2 000,04 zł. Prawdziwe "odbicie” widać przy czwartym i każdym kolejnym dziecku – tutaj kwota ulgi wynosi aż 2 700 zł na każdą głowę. To progresywne podejście ma na celu realne wsparcie rodzin wielodzietnych, u których koszty życia rosną skokowo.

Warto jednak pamiętać o precyzyjnym wypełnianiu formularzy, gdyż każda pomyłka może skutkować wezwaniem do urzędu i koniecznością składania wyjaśnień.