Nawet 3,5 tys. zł dopłaty do rachunków za ciepło. Wystarczy spełnić te warunki

Zima 2025/2026 zaskoczyła Polaków

Tegoroczny sezon grzewczy ma szansę zapisać się w historii meteorologii jako jeden z najbardziej wymagających w ostatniej dekadzie. Intensywne opady śniegu, paraliżujące komunikację w mniejszych miejscowościach, oraz fale siarczystych mrozów, które nawiedziły Polskę w styczniu i lutym, zmusiły miliony gospodarstw domowych do maksymalnego odkręcenia zaworów przy grzejnikach. Sytuacja ta bezlitośnie obnażyła stan polskiej energetyki cieplnej oraz strukturę źródeł ciepła, z których korzystamy na co dzień.

Po wieloletnich programach wymiany "kopciuchów” węgiel nie stanowi już głównego źródła ciepła w skali kraju, ustępując miejsca sieciom ciepłowniczym i gazowi, a jego pozycja dalej słabnie na rzecz pomp ciepła. Te ostatnie, choć promowane jako ekologiczne i tanie w eksploatacji, w warunkach ekstremalnie niskich temperatur generują zużycie prądu, które potrafi przyprawić o zawrót głowy nawet klasę średnią.

Wybór metody ogrzewania w Polsce rzadko jest kwestią czystej preferencji, a częściej wypadkową dostępności infrastruktury i zasobności portfela. Mieszkańcy bloków podłączonych do miejskiej sieci ciepłowniczej, choć teoretycznie mają najmniej zmartwień logistycznych, mierzą się z systematycznymi podwyżkami taryf zatwierdzanych przez Urząd Regulacji Energetyki. Z kolei właściciele domów jednorodzinnych, stanowiący znaczną grupę beneficjentów programów pomocowych, każdej zimy podejmują strategiczne decyzje dotyczące zakupu opału. W sezonie 2025/2026, gdy zima zaatakowała ze zdwojoną siłą, dylemat "dogrzać czy oszczędzić” stał się codziennością dla tysięcy rodzin, szczególnie w regionach ściany wschodniej i na południu kraju, gdzie temperatury były najniższe. To właśnie tam infrastruktura jest często najmniej zmodernizowana, a efektywność energetyczna budynków pozostawia wiele do życzenia, co przekłada się na gigantyczne straty ciepła i konieczność ciągłego dokładania do pieca.

Ceny ogrzewania w Polsce wzrosły

Kwestia kosztów ogrzewania przestała być jedynie elementem sezonowych narzekań, a stała się kluczowym czynnikiem wpływającym na stabilność finansową polskich rodzin. Ceny nośników energii, mimo okresowych stabilizacji na rynkach światowych, w detalu wciąż potrafią zaskoczyć, zwłaszcza gdy nałoży się na nie koszty dystrybucji i opłaty stałe. W przypadku ogrzewania elektrycznego czy gazowego rachunki za miesiące zimowe potrafią pochłonąć znaczną część miesięcznego dochodu rozporządzalnego, spychając gospodarstwa domowe w strefę tak zwanego ubóstwa energetycznego. Jest to zjawisko, w którym koszty zapewnienia komfortu cieplnego są tak wysokie, że zmuszają do rezygnacji z innych podstawowych potrzeb, takich jak leki czy żywność lepszej jakości.

Właśnie to ryzyko społeczne jest głównym motorem napędowym dla rządowych programów osłonowych. Interwencjonizm państwowy w tym obszarze nie jest nowością, jednak jego skala i forma ewoluują wraz z sytuacją rynkową. Dopłaty rządowe mają za zadanie nie tylko łagodzić skutki inflacji, ale przede wszystkim zapobiegać lawinowemu wzrostowi zadłużenia czynszowego i energetycznego. Mechanizmy te, choć kosztowne dla budżetu centralnego, są traktowane jako niezbędny bufor bezpieczeństwa. Bez nich nagły skok cen wywołany srogą zimą mógłby doprowadzić do niewypłacalności tysięcy gospodarstw domowych. Warto zauważyć, że system wsparcia staje się coraz bardziej celowany, odchodzi się od powszechnego rozdawnictwa na rzecz pomocy kierowanej do grup o najniższych dochodach, co ma zwiększyć efektywność wydatkowanych środków publicznych i trafić do tych, dla których opłacenie faktury jest walką o przetrwanie.

Zobacz też: ZUS zabierze do 989 zł z pobieranego świadczenia. Emeryci muszą się pilnować

Polacy mogą starać się o dopłatę

W 2026 roku bon ciepłowniczy powraca w zmienionej formule jako odpowiedź państwa na utrzymujące się wysokie koszty ogrzewania po zakończeniu mechanizmu mrożenia cen energii. Jednorazowe świadczenie może wynieść nawet 3500 zł, jednak w porównaniu z poprzednią edycją programu wprowadzono bardziej restrykcyjne zasady kwalifikacji oraz krótszy termin składania wniosków. Wsparcie skierowane jest wyłącznie do gospodarstw domowych korzystających z tzw. ciepła systemowego, czyli energii dostarczanej przez przedsiębiorstwa energetyczne w ramach lokalnych systemów ciepłowniczych. Kluczowym warunkiem uzyskania dopłaty jest cena energii cieplnej przekraczająca 170 zł netto za 1 GJ. Jeżeli w danej gminie cena jest niższa lub system ciepłowniczy nie funkcjonuje, wnioski nie będą przyjmowane. Wójtowie, burmistrzowie i prezydenci miast mają obowiązek poinformować mieszkańców o takiej sytuacji najpóźniej do 20 czerwca 2026 r.

Oprócz kryterium cenowego obowiązują także limity dochodowe. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego maksymalny miesięczny dochód wynosi 3272,69 zł, natomiast w gospodarstwie wieloosobowym 2454,52 zł na osobę. Zastosowanie ma zasada "złotówka za złotówkę”, co oznacza, że przekroczenie progu nie wyklucza automatycznie z programu, lecz powoduje proporcjonalne obniżenie świadczenia. Minimalna kwota wypłaty to 20 zł. Wysokość bonu zależy bezpośrednio od ceny ciepła. Gospodarstwa, które płacą od 170 do 200 zł za 1 GJ, mogą otrzymać 1000 zł. Przy cenie od 200 do 230 zł dopłata wyniesie 2000 zł, natomiast powyżej 230 zł, maksymalnie 3500 zł. Świadczenie ma charakter jednorazowy i obejmuje cały rok rozliczeniowy, przy czym końcowe rozliczenia przewidziano do 2031 r.

Wnioski będzie można składać wyłącznie w okresie od 1 lipca do 31 sierpnia 2026 r. w urzędzie gminy właściwym dla miejsca zamieszkania. Ustawodawca nie przewidział alternatywnych form aplikowania, dlatego niedotrzymanie terminu oznacza utratę prawa do wsparcia. Nowe przepisy obejmą również te wnioski złożone jeszcze w 2025 r., które nie zostały rozpatrzone przed wejściem w życie nowelizacji.