Cieśnina Ormuz znowu zablokowana. Ceny paliw i złota zareagowały natychmiast

Pożegnanie z dyplomacją na wodach Zatoki Omańskiej

Nadzieje na szybką stabilizację sytuacji politycznej między Waszyngtonem a Teheranem pękły jak bańka mydlana. Jeszcze pod koniec ubiegłego tygodnia analitycy sugerowali, że obie strony są bliskie wypracowania porozumienia, które mogłoby uspokoić nastroje w regionie. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna, gdy niedzielny incydent z udziałem Marynarki Wojennej USA diametralnie zmienił układ sił. 

Ostrzelanie i przejęcie kontroli nad irańskim statkiem towarowym Touska to moment zwrotny, który unieważnił dotychczasowe starania dyplomatyczne. Iran, nie czekając na rozwój wypadków, zapowiedział już szybki odwet, co stawia pod znakiem zapytania bezpieczeństwo w kluczowej dla transportu ropy Cieśninie Ormuz. Ten wąski przesmyk, przez który przepływa blisko jedna piąta światowego zużycia ropy, znów stał się kartą przetargową w wielkiej grze mocarstw.

Ropa naftowa w ogniu spekulacji i lęku o podaż

Reakcja sektora energetycznego była natychmiastowa i pozbawiona złudzeń co do powagi sytuacji. Amerykański gatunek WTI (West Texas Intermediate) podrożał o 6,3 proc., osiągając poziom 87,80 dol. za baryłkę, podczas gdy europejska ropa Brent zanotowała wzrost o 6 proc., dobijając do 95,77 dol. Tak silne odbicie cen to wynik nie tylko obaw o fizyczne przerwanie łańcuchów dostaw, ale przede wszystkim paniki na rynku kontraktów terminowych. 

Inwestorzy błyskawicznie zaczęli wyceniać scenariusz, w którym odwet Iranu obejmie działania militarne, sabotaż infrastruktury przesyłowej lub całkowite zamknięcie żeglugi dla tankowców sprzymierzonych z Zachodem. To klasyczny mechanizm premii za ryzyko, który w warunkach niepewności wypycha ceny surowców na poziomy niewidziane od wielu miesięcy. Ekonomiści zwracają uwagę, że tak gwałtowny skok kosztów paliw może stać się nowym impulsem proinflacyjnym dla globalnej gospodarki.

Paradoks bezpiecznej przystani w cieniu konfliktu

Najbardziej frapującym elementem obecnej układanki rynkowej nie jest jednak drożejąca ropa, lecz nietypowe zachowanie metali szlachetnych. W teorii złoto i srebro powinny zyskiwać w momentach zagrożenia wojennego, pełniąc rolę tzw. bezpiecznej przystani, jednak tym razem inwestorzy postąpili wbrew podręcznikowym regułom. Kontrakty na złoto spadły o 1,3 proc. do poziomu 4814 dol. za uncję, a srebro straciło aż 2,7 proc., wyceniając się na 79,66 dol. 

Jeszcze mocniej oberwały metale przemysłowe: platyna straciła 2,8 proc., a pallad 3,1 proc. Ta odwrócona korelacja sugeruje, że rynek może obawiać się gwałtownego umocnienia dolara oraz wzrostu stóp procentowych jako odpowiedzi na inflację napędzaną cenami energii. Złoto przestało w tej konkretnej chwili reagować na strach militarny, a zaczęło na matematykę banków centralnych. Może to oznaczać, że kapitał szuka dziś schronienia w gotówce lub krótkoterminowych papierach dłużnych.